Fin de los vacaciones, el colegio, el amor, los Testigos, mi proximo viaje y mucho mas

Dag vriendjes en vriendinnetjes!

Amai zulle, tis alweer even geleden dat ik nog iets op mijn blog geschreven heb (oeps), dus hier volgt een update’je van februari tot nu. Afin, de dingen die spontaan in mij opkomen als ik denk aan de verstreken tijd, zoals ik iedere keer mijn blog schrijf eigenlijk (op het dagboek van mijn reis in Lima na) :D

Gelukkig ben ik zo slim om snel mijn vorige blog even door te lezen, en ik zie dat ik er nog niet eens aan gekomen ben om over mijn reis naar het noorden te vertellen, foei foei. Daarmee ga ik dus beginnen! De bende: Alexandra, Paola, Max en ik. Normaal gezien ging ik samen met Alexandra, mijn gastmama en een vriendin van haar en haar kinderen, maar wegens omstandigheden werden de plannen gewijzigd (nee, ik ga het hele verhaal niet uitleggen, het goede nieuws is dat we de reis niet hebben moeten afzeggen en het gezelschap gewoon licht gewijzigd werd). Onze reis begon in Zorritos (Tumbes), namelijk in het mooie hotel “Punta Pico”. De busreis van Chimbote naar Tumbes was niet niks! ’s Avonds vertrekken en de volgende dag pas rond de middag aankomen, en wenende baby’s/kleuters heel dicht bij u zitten hebben, pffft! Da’s trouwens traditie precies: elke keer dat ik samen met Alexandra reis, zitten er wenende kinderen dicht bij ons, die ervoor zorgen dat we zo goed als niet kunnen slapen! In Zorritos was het heel gezellig en rustig, er was bijna geen volk (omdat we in het laag seizoen gingen) dus het was heel stil overal, en er was niet echt veel leven in de buurt. Chillen en zonnen met muziek op de achtergrond dus in Zorritos!

Na 2 nachten in Zorritos, gingen we naar de volgende bestemming: Punta Sal. Voor diegenen die willen weten hoe we daar geraakt zijn: aan de weg gaan staan met al uw valiezen en wachten tot er een bus voorbijkomt die niet vol is, en die jullie mee wil pakken tegen een goeie prijs. Lacheuuu :D In Punta Sal verbleven we niet in een hotel, maar in een bungalow! Hier was het ook weer overdreven rustig. Toen we geld wilden afhalen, moesten we helemaal tot Mancora gaan, omdat er gewoon NIKS was in de buurt. En het was 40 minuten in de mototaxi tot daar (met ons benen opgetrokken in dat mototaxi’ke zitten dat superfel trilde, en als hij snel reed leek het of we ieder moment gingen stilvallen of de motor ging ontploffen), maar we hebben de heen-en terugweg overleefd én hadden geld kunnen afhalen, hoera! Buiten aan het strand gelegen, hebben Alexandra en ik (Paola en Max wouden niet) paardgereden op het strand. Het was fijn, maar jammer dat die paarden enkel getraind waren om te stappen, die konden dus niet in draf of galop. Één avond besloten we pannenkoeken te maken: lekker en gemakkelijk. Dat draaide echter een beetje anders uit! Alles was in orde totdat we moesten bakken (alhoewel we ferm hebben moeten zoeken naar brikken melk, maar uiteindelijk toch een winkeltje vonden waar ze dat verkochten). De pan die er in het bungalowtje was, was ‘een beetje’ oud/versleten. Hoeveel olijfolie we ook gebruikten, we kregen geen enkele pannenkoek omgedraaid om goed te bakken, zonder dat het uitendelijk niet meer op een pannenkoek leek, maar het gewoon allemaal kleine stukjes werden. Aangezien we honger hadden, en het even lekker smaakte, hebben we het zo maar opgegeten (en het was lekker). Het minder leuke in Punta Sal was dat Alexandra een dag heel erg ziek was, en in bed moest blijven.

Bestemming nummer 3 was Vichayitos (Mancora)! Mancora is een van de bekendste en meest toeristische stranden van Peru. Geliefd door de Peruanen omdat er veel buitenlanders komen, en het is ook ‘bekend’ om de feestjes ’s nachts & de surf(st)ers. In Vichayitos hadden we ook weer een bungalow, en een heel mooie! Er was een tv met dvd-speler en een heel pak dvd’s, dus één avond hadden we bestempeld als filmavond, ookal konden Max en Paola het al niet meer aan na 1 film, dus bleven Alexandra en ik nog over, en ongeveer in de helft van de tweede film was Alexandra ook in slaap gevallen, zwakkelingen! :D Er was ook een tof zwembad, en het was echt aan het strand, dus vanuit het zwembad kon je naar de zee 200m verder zien . Het minpuntje van Vichayitos was dat Max op zijn beurt ziek was en niet met ons meekon toen Alexandra en ik een surfsessie gingen doen in Mancora! Paola was er wel bij, maar die kan niet zwemmen en zag het dus zeker niet zitten om ons te vergezellen in onze poging tot surfen. Het was tof, maar echt moeilijk! Veeel moeilijker dan ik verwacht had. Het was mij uitendelijk niet gelukt om een hele golf lang recht te blijven staan, maar Alexandra wel één keer.

Our final destination was Piura. Van Mancora naar Piura gingen we met een autobusje. In Piura konden we blijven slapen bij een vriend van Paola thuis (het was maar voor één nacht). Toen we aankwamen in Piura hebben we onze spullen afgezet, ons omgekleed en gaan eten in... Kentucky Fried Chicken! :D In Piura (heel anders dan Chimbote!) zijn er verschillende shoppingcenters. Ondertussen is er ook wel een shopping in wording in Chimbote, sinds enkele weken. Er zijn al enkele grote winkels open, maar ze zijn nog altijd aan het werken eraan. ’s Avonds zijn we (Paola, Max, Alexandra, Jamil, Ander, Marcos en Anja = Duitse vriendin van Alexandra die in Piura woont) op stap gegaan in Queen’s, aangezien we wilden zien of het waar was dat het daar de moeite is, en ja hoor! Het was echt goed, de beste muziek die ik tot nu toe  op stap gehoord heb! Toen we rond half 6 aankwamen bij de vriend van Paola thuis, besloten we om nog wat te gaan eten voordat we gingen slapen. Om iets na 6 lagen we uitendelijk in ons bed, om om 8u weer op te staan. Want we moesten onze bustickets gaan kopen. Nadat we ontbeten hadden, en uitendelijk bustickets gevonden hadden, moesten we ons haasten naar Ander zijn thuis, onze spullen oppikken, en de bus op naar Chiclayo, en van Chiclayo naar Chimbote.

Na de reis was het weer tijd om naar school te gaan, jeeeeeeeuj! Want ik had eigenlijk al een weekje gespijbeld door mijn reis :p Het was wel spannend, zo in een nieuwe klas (want ik zit opnieuw in het 5^de en laatste jaar middelbaar), maar het valt echt supergoed mee! Het is echt een veel toffere klas dan vorig jaar, want ze zijn veel rustiger. Nog altijd moeilijk door het leeftijdsverschil, maar het is minder erg om naar school te gaan nu, doordat de klas anders is, dat maakt echt wel een verschil. Ik kende nog maar 3 leerlingen van mijn klas, maar ondertussen praat ik met iedereen eigenlijk.  Terwijl ik normaal Engels heb, mag ik trouwens naar het lager onderwijs gaan om daar de kindjes tijdens de Engelse les wat te begeleiden of te helpen. Ik ben al 2 keer naar het tweede leerjaar geweest, en een keer naar het eerste leerjaar. Een supergrappig moment was toen een kindje van het tweede leerjaar mij vroeg: “Ben jij van hier?” – Ik: “Nee, ik ben van een ander land.” – Waarop alle kindjes die dat hoorden naar elkaar keken en “Woooooooow!” zeiden, met hun mond groot open. & eentje van het eerste leerjaar vroeg: “Meisje, wat zijn die rode puntjes in jouw gezicht? Wat heb jij?” – Ik: “Dat is niks, dat gaat weer weg na een tijdje!” – “Oooh..” :D

Ik zou bijna een hoogtepunt van de voorbije maanden vergeten: de aankomst van Lieselotte! Zij is van Antwerpen en woonde eerst in Huancayo, maar omdat haar familie heel erg tegenviel, had ze hulp gevraagd aan de andere AFS-Belgen met het helpen zoeken naar een nieuwe gastfamilie in een andere stad, en zo is ze bij mijn tante (zus van mijn gastmama) terechtgekomen! We hadden gehoopt dat ze al voor de AFS-reis naar het noorden kon komen, maar omdat AFS hier nogal graag treuzelt, was ze een week erna pas kunnen komen, maar nu is ze er uiteindelijk! Nu heeft ze veel meer geluk met haar gezin, en heb ik ook een goeie vriendin leren kennen, super dus :) Omdat ze in het gezin van mijn tante zit, zie ik haar heel regelmatig, en is ze hier ook altijd welkom zonder problemen (vrienden/vriendinnen, da’s een heel ander verhaal ;) Het is wel soms wat moeilijk dat mijn mama en tante heel erg verschillend zijn op het vlak van weggaan/uitgaan. Lieselotte mag bijvoorbeeld weg of op stap wanneer ze wil, maar omdat ze nog niet veel mensen kende/kent (ze is deze week pas kunnen beginnen met de unief, terwijl ze al 2 maand hier is, dus nu pas leert ze mensen van haar leeftijd kennen), vroeg ze mij altijd mee om ergens naartoe te gaan: wat in de stand rondhangen, iets gaan eten of drinken, op stap te gaan, ... Ik mag uiteraard niet weg wanneer ik wil en hoe lang ik wil, dus dat leidde ertoe dat mijn mama tegen haar mama zei dat ze veel strenger moest zijn etc. Een heel gedoe, maar nu zijn we toch al enkele keren samen naar de mall geweest, eens samen iets gaan eten, twee keer samen met Alexandra op stap geweest, en vorige week zondag zijn we met z’n tweeën met onze zusjes naar de film geweest (Lieselotte, haar zusje van 7 Gabriella, ik, en mijn zusje van 8 Alexia), een kinderfilm uiteraard, maar ik vond hem VEEL beter dan “The Avengers” (“Los Vengadores”, want ze draaien die alleen in het Spaans zonder ondertitels uiteraard), die ik de week ervoor samen met Alexandra en Zoraida en Lieselotte was gaan zien!

Jullie kunnen nooit raden wat ik nog heb meegemaakt. Op uitnodiging van mijn oma en opa die hier bij mijn thuis ook wonen, ben ik naar een bijeenkomst van de Getuigen van Jehova geweest. Jawel, je leest het goed: ik, Elien Duchateau, op een bijeenkomst van streng-gelovigen :D Het was een speciale bijeenkomst waarop iedereen mensen kon uitnodigen, dus de grootouders hadden mij uitgenodigd, dus wie ben ik om nee te zeggen! Nadat ze mij uitnodigde en ik toestemde, kwam de oma trouwens terug naar mijn kamer voor een klein detail, namelijk om te zeggen dat ik met deftige kleren moest gaan (aan de “de kraag moet tot boven zijn”-beweging te zien), dat vond ik wel grappig. Ik zei meteen: “Geen probleem, ik snap wat je bedoelt.” toen ik doorhad dat ze de inhoud van mijn kleerkast niet als niet-fatsoenlijk wilde afschilderen :D die oma’s toch! Lieselotte was die zaterdag bij mijn thuis, dus werd zij uiteraard ook uitgenodigd om mee te gaan met mij en Alisson, samen met de oma en opa. Van 7 tot 9 op een zaterdagavond, zaten de 2 Belgen dus op de Jehovareunie. Toen we aankwamen, waren er nog niet veel mensen in het zaaltje, een 20-tal. Maar toen bleek dat we iedereen apart moesten begroeten (= kus/hand geven), dat was toch iets erover voor mij persoonlijk. Ik vind het sowieso al ongemakkelijk dat je niet anders kan dan iedereen aan wie je voorgesteld wordt (die je nog ooit in je leven gezien hebt, of maar voor één keer eens ziet) een hand of kus moet geven. Dus echt iedereen die er al was, en iedereen die aankwam kwam je ook nog eens begroeten, dat was toch een beetje te veel van het goede voor la señorita Eliencita (juffrouw Elientje, zoiets, ookal klinkt dat totaal niet in het Nederlands :D Één van de gespreksonderwerpen was toch een beetje gênant, vond ik “samenleven met niet-Jehova getuigen”. Iedereen had een dun boekje (een soort folder) waarin er teksten stonden, met telkens ook enkele vragen over de tekst bij. Die vragen werden dan gesteld door de persoon die vooraan sprak, en de mensen in de zaal mochten hun hand opsteken, en dan werd hen de micro gegeven en mochten ze antwoorden. Echt heel gek! Enkele van de vragen: Hoe kan je gelukkig zijn als je samen moet leven met iemand die geen Getuige van Jehova is? Wat kan je doen als een Getuige vergeet dat Jehova het belangrijkste is in het leven, en meer tijd besteed aan werk/echtgenoot/... ? Enz. Soms heel moeilijk om mijn lach in te houden, soms een vlaag van gêne. Ik denk dat iedereen dacht dat wij in ons land ook bij de Jehova’s horen, en dat we daardoor heel erg vriendelijk door iedereen ontvangen werden, want aan de teksten te zien en aan de antwoorden op de vragen te horen, voelde ik me precies alsof ze ons op ieder moment konden aanvallen wegens niet-Getuigen van Jehova zijnde. Op een bepaald moment begon de man vooraan plots dingen te zeggen in de aard van “Maak jullie geen zorgen, in de wereld hierna maakt het allemaal niet uit of je werk hebt, of een echtgenoot, of of je ziek bent of depressief, alleen de liefde voor Jehova is wat er nog overblijft”, en op dat moment hoopte ik ineens toch dat het niet meer te lang zou duren, de reünie, want trop is trop, he, te veel is te veel! :D Ik vond het eigenlijk echt geweldig dat we dit eens konden meemaken, een heel leuke ervaring! Ervaringske die er niet veel hebben: CHECK! ;)

Hmm, wat heb ik nog voor spannends te vertellen... Afgelopen vrijdag is er een soort schoolfeest geweest voor Dia de la Madre (Moederdag uiteraard). En ik heb samen met mijn klas ook een act moeten doen: niets minder dan... la danza “Shararitas de Huanchi”, een typisch Peruviaanse dans van de regio Ancash (waar Chimbote in ligt). Dat was een heel gedoe voor dat optreden, want op het laatste moment hadden ze onze act willen schrappen omdat hij niet goed genoeg was, maar na een namiddagje extra oefenen, hebben ze deze keuze gelukkig herzien! En het was SUPERgeweldig :D Ik heb mij echt heel goed geamuseerd op die 5 minuten dat we de dans moesten opvoeren. Met onze typische outfits en ons gezicht heel zwart geschminkt. Niet te doen :D Het is heel jammer dat ik geen video’s kan uploaden, omdat de bestanden groot zijn en het internet verschrikkelijk traag, want dat moeten jullie echt zien! Gelukkig heb ik ook foto’s ervan.

Ik denk net aan een ietsiepietsie miezerig klein detailleke... Sinds eind maart ben ik niet meer soltera, maar heb ik een enamorado, genaamd Julio ;) Voor wie geen Spaans kan, het woord “amor” zit erin, dus rarara, wat zou het zijn :D Verder nieuws is dat ik morgenavond op reis vertrek! “ALWIER?! Dat geet allèn mer de reis op!”, zullen jullie misschien denken, moehaha, maar eigenlijk heb ik met de vorige reizen heel veel geluk gehad dat het schoolreizen of reizen met AFS waren waar ik mee naartoe kon gaan. De reis waarop ik morgen vertrek is de eerst keer dat ik gebruik ga maken van de 15 dagen die iedere uitwisselingsstudent voor het schoolprogramma krijgt om alleen (zonder AFS, school of gastfamilie) te reizen. Zogezegd mijn eerste reisje dus :D En de bestemmingen van deze keer zijn... Cajamarca en Chachapoyas! De stad Cajamarca werd mij aangeraden door andere AFS-ers, en naar Chachapoyas wilde ik heel graag gaan omwille van de Gocta-waterval (3^de grootste ter wereld). Morgen om 12u ’s nachts vertrek ik, en normaal kom ik om 8u/half 9 in Cajamarca aan. Daar zal ik 4 dagen blijven, en van daaruit naar Chachapoyas, waar ik ook 3 of 4 dagen zal blijven, en dan terug naar home sweet home, Chimbote. Dit is momenteel toch mijn thuis, maar in 70 dagen zal daar weer verandering in komen, want dan zal ik terug landen op Belgische grond. Kan het echt niet geloven, dat het nog maar zo weinig dagen zijn. Nog zo veel te doen en te zien! Maar toch kijk ik er ook naar uit, om iedereen terug te zien die ik nu zo fel mis. Het aftellen kan nu echt al beginnen en de tijd vliegt voorbij. Nu is het kwestie van nog zoveel mogelijk ervaringen op te doen hier, en te genieten van iedere seconde dat ik nog hier ben met de mensen die ik heel graag ben gaan zien tijdens mijn verblijf hier.

Hierbij ga ik maar eens afsluiten, want het is alweer “ene hele boek” geworden! Ik zal mij nog maar eens ferm inspannen om zo snel mogelijk wat foto’s hierop te zetten, en ik wens jullie nog een rustige tijd in België. Geniet ervan, want voor je het weet ben ik alweer in de buurt ;)

Muchos besitos de colores!

(besitos/kusjes eigenlijk, maar door dit liedje: http://www.youtube.com/watch?v=hJaJeb-eD7o&feature=related moet ik elke keer dat ik dat wil schrijven aan de songtekst denken!)

Vakantie (deel 2): AFS-reis naar het noorden, (on)veilig gevoel & veel te veel kwallen

Holaaaaa, como estan, amigos y familia! 

Omdat ik mij - in tegenstelling tot de overgrote meerderheid van de Peruvianen - er niet goed bij voel om op mij te laten wachten, is hier alweer een nieuwe blog over de AFS-reis & andere gebeurtenissen van de afgelopen week. (En ja, er zit een beetje een gefrustreerde toon in de eerste zin, want het is na een halfjaar nog altijd frustrerend dat ze altijd overal op zich laten wachten!!!) De AFS-reis naar het noorden dus, om te beginnen.

Maandag de 13de namen mijn Duitse vriendin Alexandra en ik de bus om half 3 in Chimbote, en om kwart na 9 kwamen we aan in Chiclayo. Toen we van de bus afgestapt waren, onze bagage hadden en buiten de poorten van het busstation aan het wachten waren, gebeurde er iets geks. We waren moe van de reis, dus we stonden/zaten allebei te wachten op de AFS-vrijwilliger die ons kwam ophalen, wanneer er 2 redelijk oude vrouwen die net voorbijgewandeld waren zich omdraaiden en zeiden: “Seg, zijn jullie juist aangekomen” – ‘Euhm, ja...’ – “Pas goed op he! Let goed op julliezelf he!” En we keken elkaar verbaasd aan... Wel gek, maar dit geeft perfect weer hoeveel verschillende soorten mensen er in Peru zijn. Sommigen zijn bijvoorbeeld heel wantrouwig tegenover blanken, anderen (zoals de twee vrouwen die voorbijkwamen) bezorgd omdat ze weten dat wij altijd opvallen tussen Peruvianen en meer het risico lopen om bestolen te worden. Toen we door de AFS-president van Chiclayo - Ivan (een jonge, toffe kerel – onze AFS-president) werden opgepikt, gingen we in het hotel onze spullen zetten, en daarna naar de ‘mall’ om te eten (Pizza Hut). In de mall kwamen we voor het eerst terug de andere AFS-studenten tegen van andere steden, die we sinds het ‘welkomsweekend’ van AFS (toen we net in Peru waren aangekomen) niet meer gezien hadden, en dat was zeker een raar gevoel! En zeker raar dat iedereen nu Spaans kon, dus nu konden Belgen en Ijslanders wel ineens samen converseren! Je was precies ineens met een heel andere groep mensen dan in het begin.

De twee daaropvolgende dagen hebben we ook in Chiclayo (Lambayeque) doorgebracht. We hebben onderandere het museum “Tumbas Reales del Señor de Sipán” bezocht, één van de belangrijkste musea van Latijns-Amerika, en ook de overblijfselen van Piramides (we zijn helemaal naarboven gewandeld, en dat was een heel mooi uitzicht). Een activiteit die mij heel erg verbaasd had, was het bezoek aan het natuurreservaat “La Reserva Ecológica de Chaparrí” want dat was niet gewoon een ‘saaie wandeling door de natuur’ (vooroordeel van mezelf), integendeel! Ik voelde me echt een beetje in de jungle, zo’n mooie natuur, maar echt van een andere categorie dan de natuurgebieden bij ons. En we hebben speciale vogels, een vos, een hert en een tarantula kunnen spotten, en aangezien het een heel groot, open reservaat is, moet je geluk hebben en stil zijn om dieren van dichtbij te zien. Ook zijn we natuurlijk een namiddag naar het strand geweest. En het coole was dat er muziek op het strand was! Dat was echt sjiek, ge voelde u net op een feestje, maar dan op het strand met een prachtige omgeving. Niet alleen overdag waren er activiteiten, ook was er een avondje in de discotheek gepland. Maar toen we ernaartoe aan het wandelen, had ik mij echt rot geschrokken! Hier komt het spannende kortverhaal. We wandelden in groep over straat, en ik was druk met Valerie (andere Belg) aan het praten over ik-weet-niet-wat, wanneer ik plots omhelsd werd, iemand legde zijn arm om mijn schouder en zei: “Holaaa, como estas...” en ik dacht dus dat dat iemand van de groep was, die dat voor te lachen deed, maar dat was het dus niet! Het was gewoon een enge man!!!!! :/ Dus ik sloeg op zijn arm en toen liet hij gelukkig meteen los en ging hij weg. Bah man, ik was echt in shock! Eerder die dag waren we met enkele meisjes aan het praten over hoe het was in onze ‘gastssteden’ en een Frans meisje uit Arequipa vertelde dat ze al vaak lastiggevallen was op straat, en dat wanneer ze over straat liep, er gewoon jongens/mannen waren die haar aanraakten enzo. Toen zei ik nog heel verschrokken: “Oh nee, gelukkig is mij dat nog nooit overkomen, in Chimbote is dat nog nooit gebeurd” & ja lap, die avond meteen prijs. Hej toch! Maar de avond in de discotheek (de eerste keer in 5 maanden tijd dat ik eindelijk eens kon proeven van het Peruviaanse uitgaansleven in de discotheek, eindelijk!!!) was heel erg fijn, ik denk dat iedereen zich goed gegeven & vooral goed geamuseerd heeft.

De daaropvolgende dagen (15-18 februari) was het in Tumbes te doen. Na een rit van 8 uur kwamen we allemaal slaperig in Tumbes aan, en werd er weer bijna een rugzak van een andere Belg gestolen, terwijl ze de bagage uit de bus aan het laden waren. En er werd ons nog meer de indruk gegeven dat het helemaal niet veilig was daar, doordat we naar het hotel moesten per mototaxi, maar er moest per twee ‘vreemdelingen’ een AFS-vrijwilliger meegaan, zodat de kans dat we overvallen werden veel kleiner werd. Gezellugggggg! Maar het viel uiteindelijk mee, tijdens ons verblijf in Tumbes heb ik mij niet onveiliger gevoeld dan in eender welke andere stad in Peru. In Tumbes hebben we ook leuke en niet-alledaagse activiteiten gedaan, zoals de “aguas termales” die eigenlijk modderbaden waren. En er waren geen douches, met emmers water moest je de modder van u afkrijgen... Gelukkig gingen we meteen hierna naar het strand, dus vonden we het helemaal niet erg dat we nog halfvol modder hingen toen we op de bus stapten. Op het strand was het chill, maar als je de zee in ging was het wel wat anders, want er waren echt hoge golven, en je werd echt meegesleurd door de zee als je verder het water inging. Een andere leuke dag was toen we naar “Puerto Pizarro” gingen: met de boot  een ritje maken tussen de planten door (ik voelde me alweer net in het oerwoud), naar een eiland waarop er krokodillen zitten (afgesloten, uiterraard!) en daarna naar een eiland (waarvan ik de naam niet meer weet) waar we op het strand mochten liggen, en vandaaruit zijn we naar het eiland aan de overkant gezwommen (waarvan ik de naam wel nog weet, nl. “Isla del Amor”) en terug, uiteraard. Ook in Tumbes is er een avondje ‘op stap’ geweest, maar niet in een discotheek, maar in een bar. Maar niet een of andere gewone bar, het was echt een hippe bar met tekeningen op de muren en allemaal lounge-zetels. Echt ideaal! Dat was ook weer een avond om niet snel te vergeten, net als in Chiclayo. Echt een toffe bende, alle uitwisselingsstudenten samen :) Het voelt echt aan alsof we al vaak samen dingen gedaan hebben, terwijl we elkaar allemaal nog maar één keer gezien hebben in Lima. Toen we zaterdagavond allemaal terug richting ‘onze’ steden moesten, was het uiteraard niet fijn om afscheid te nemen, want we wisten allemaal dat we de meerderheid waarschijnlijk niet terug zouden zien tot het einde van ons AFS-verblijf hier. Maar reisjes kunnen niet eeuwig blijven duren, jammer genoeg!  Om half 9 ’s avonds moesten we de bus naar Trujillo nemen, en vandaaruit de bus naar Chimbote. Zondag om 10 uur ’s morgens kwamen we in Chimbote aan & en of we moe waren!  Maar ik kwam thuis, zette mijn valies in mijn kamer, nam snel een douchke, en ging naar de sporthal. Want daar was het taekwondotoernooi, en de mensen die ik in Lima ontmoet heb in december waren helemaal naar Chimbote gekomen om mee te doen aan dit toernooi en om ons nog eens te zien, dus ik kon maar moeilijk niet gaan! Tegen dat het namiddag was vielen Alexandra (die ook meegeweest was naar taekwondotoernooi) en ik bijna rechtop in slaap, dus was het tijd om eindelijk ons bed in te gaan.

De dagen hierna (eergisteren en gisteren) heb ik gelukkig kunnen uitslapen, dus ik denk wel dat ik mijn slaap ongeveer ingehaald heb. Wel heb ik precies een beetje een ‘zwart gat’-gevoel omdat je op zo’n reis elke dag zoveel activiteiten gepland hebt, en je met een grote groep bent en je je geen moment verveelt of echt stilzit, dus opeens terug thuiszitten is dan raar. Vandaag stond er gelukkig een activiteit op het programma: playaaaa! Niemand zegt er nee tegen een dagje op het strand. Afin, ik toch in ieder geval niet! Mijn derde bezoek aan het mooie “Caleta colorada” was samen met mama, papa, broertje Carlos, zusje Alexia en Alexandra (omdat ik wist dat zij nog niet op dit strand geweest was, had ik haar uiteraard meegevraagd).  Het was heel erg warm, dus het verfrissende water deed echt goed. Maar het enige mindere detail, was dat er ontzettend veel kwallen zaten! En niet van die zoals aan de Belgische kust, die maar 20 cm groot zijn, échte kwallen (net inktvissen). Als er een kwal dicht bij de kust kwam, werd die er door iemand (o.a. papa) uitgehaald d.m.v. een stok met een haak op. Het gevolg van het vele aantal grote kwallen die eruitgehaald moesten worden, was dat het water tegen 2 uur ’s namiddags aan zowat heel het strand ervoor zorgde dat iedereen een pikkend gevoel aan zijn lichaam begon te krijgen (want door het uit het water halen van de kwallen met de haak, kwam de vloeistof die de kwallen in zich hebben om te pikken, in het water terecht, daardoor dus mijn ‘pikkende’ benen). Niet alleen hebben we “ohmygod” gezegd terwijl we de reusachtige kwallen in en uit het water konden zien, maar we zijn ook de berg opgewandeld. Dat was geen lachertje met sandalen, maar we hebben heel erg mooie foto’s kunnen maken! En zelfs vanbovenop de berg als je naar het water keek, zag je van ver de grote kwallen, brr. Maar het was leuk geweest :)

Nu is het tijd om af te sluiten, want de klok staat zo meteen half 1 (‘snachts, ja) hier. Heb ik nog noemenswaardige meldingen, even denken... Toch twee dingen, nu ik erover nadenk!

1. Er komt nog een Belgische AFS-studente naar Chimbote, woehw! Zij is even oud als mij, maar zij zit niet in ‘colegio’ zoals ik, maar doet het universiteitsprogramma. Ze zat in Huancayo in een gezin dat helemaal niet geschikt was als gastgezin voor AFS, als je het mij vraagt, maar nu kan ze gelukkig naar een tof gezin komen en de laatste 5 maanden van haar AFS-jaar op een andere & veel leukere manier beleven hier in Chimbote, en dat in het gezin van mijn tante Monica (zus van mama). Zaterdag om 3 uur komt ze in Chimbote aan, en kan al niet wachten om samen plezier te hebben, net zoals op de AFS-reis!

Dan punt 2, ook leuk nieuws! Volgende week dinsdag gaan we naar Tumbes (alweer), maar niet zomaar naar de stad en slapen in een niet echt mooi ‘hostal’, maar naar Punta Pico! Dus van dinsdag tot zaterdag ga ik weer niet in Chimbote te vinden zijn. En het wordt een tripje samen met mama en Alexandra (en Luz, een goede vriendin van mama, en haar twee kinderen). Dat wordt echt ‘chevereeeeeeeee’ (jongerentaal voor ‘sjiek’) hoop ik. Ben er eigenlijk zeker van.

Genoeg gezeverd en gezaagd nu. Onderaan ga ik wat foto's van de reis van van het strandbezoek plaatsen, en tot de volgende zou ik zeggen!

Besos xxxxxxxxxxxxxxxx

 Tot zover de foto's van de AFS-reis!

De volgende foto's zijn van het strandbezoek van vandaag:

Vakantie (deel 1): fataal strandbezoek, eedaflegging, in-en-uitpakken van valiezen

Hola muchachos!

Tijd voor een nieuw blogbericht, en deze keer langer dan 20 regels :) Zoals jullie misschien al weten, heb ik sinds 17 december zomervakantie & op 1 maart begint het schooljaar weer. Dan zal ik opnieuw in “quinto” zitten, het laatste jaar middelbaar (met een andere klas dan vorig jaar uiteraard). Maar genoeg over school! VAKANTIE = zon, zee en strand (aangezien het verschrikkelijk warm is en we niet ver moeten gaan voor zee en strand).

Omdat de hitte met momenten niet te houden is, had ik heel erg uitgekeken naar het moment dat ik de eerste keer naar het mooie strand ‘Caleta colorada’ zou gaan. Met enkele vrienden hadden we afgesproken om op zondag om 9u op Plaza Mayor de Nuevo Chimbote (het plein dat dicht bij mijn thuis is) om samen naar het strand te gaan. Rond 11u zijn we uiteindelijk kunnen vertrekken, want erg stipt zijn ze hier niet echt (heel zacht uitgedrukt). Vanaf het plein namen we een taxi, en daarna een minibusje richting de zee, om daarna met de boot naar het strand te gaan. Jazeker, met de boot naar het strand, ’t is eens iets anders! Want het strand licht tussen heuvels, en om ernaartoe te wandelen moet je bestand zijn tegen ondraaglijke hitte en heel graag lang wandelen door zand/stof/stenen (geen optie dus, geloof mij). Op het strand was het heel fijn, en vooral heel erg warm! Het is bijna niet uit te houden in de zon, en omdat het geen open strand is, verbrand je er veel sneller. Maar wanneer het even ondraaglijk werd, gingen we snel de zee in die heerlijk fris was. Dicht bij het strand liggen boten in het water, die later op de dag passagiers gaan vervoeren naar de plaats waar we taxi kunnen nemen om terug naar de stad te gaan & uiteraard zwommen we daarnaartoe om (na lang strubbelen) vanop de rand van de boot in het water te duiken, echt super :) Maaaaaaaar...

Er volgt niet zomaar een “maar”. Rond 3u gingen we terug naar huis, want om 4u moesten we naar de wekelijkse samenkomst van Rotary Interact gaan (waar ik al sinds september iedere week naartoe ga samen met mijn zus, en zo heb ik heel goede vrienden leren kennen). Toen we aan het wachten waren op de boot kreeg ik al snel de opmerking: “Wow Elien, uw benen zijn rood, ge zijt precies verbrand van in de zon te liggen”, maar ja, ik ben tijdens mijn verblijf hier al zovaak verbrand geweest (elke keer als ik een paar uur in de zon zit en er niet aan gedacht had om zonnebrandcreme te smeren), dus da’s niet zo erg. Toen ik thuis kwam snel een koud douche’ke en snel naar Interact. Terwijl ik op de reünie van Interact was, vond ik maar geen manier om comfortabel te zitten, want mijn benen deden wat pijn aangezien een skinny jeans en verbrande benen geen ideale combinatie zijn, maar het ging nog wel. Toen de bijeenkomst gedaan was, besloten we om met enkelen wat te gaan eten, in plaats van meteen naar huis te gaan. Toen ik in de mototaxi moest stappen naar het restaurant, was het echt niet meer normaal hoe heet mijn benen aanvoelden! Ik kon amper zitten, en toen we in het restaurant waren en ik na het eten moest opstaan en mijn benen plooien, moest ik ferm op mijn tanden bijten om geen lelijke woorden (die ik ondertussen ook al ken) uit te kramen. Toen ik ’s avonds thuiskwam en mij op mijn bed kon leggen, voelde het echt aan als een verlossing. Eindelijk. Ik wou opnieuw een koude douche nemen, maar dan moest ik helemaal tot aan de badkamer sukkelen en dat ging er niet meer vanaf, dus vroeg ik hulp aan Carlitos (broertje van 12) om een handdoek nat te maken met koud water en op de achterkant van mijn benen en op mijn rug te leggen. Alisson was ook in de kamer, en vond het uiteraard grappig dat ik verbrand was, maar tegen mama had ik niet gezegd dat ik verbrand was en het nogal pijn deed, want wanneer ik nog maar zeg dat ik een beetje buikpijn heb, wil ze al meteen een afspraak bij de dokter maken en mij ik-weet-niet-hoeveel mogelijke middeltjes/medicijnen aanbieden zodat ik zo snel mogelijk beter ben. Na een halfuur was de handdoek met ijskoud water die ze op mij gelegd hadden warm geworden, en ging Carlitos naar de badkamer om hem opnieuw af te koelen, maar terwijl hij op de terugweg naar mijn kamer was, had de oma (die hier woont) hem gezien, en hoorde ik vanop de trap: “Carlos, wat doet ge met die handdoek? Kom eens hier en geef mij die handdoek, wat zijt ge toch maar aan het doen?” dus moest Carlos wel zeggen dat het voor mij was, waarop de oma kwam kijken in mijn kamer en zich rot schrok, toen ze mij zag liggen, mijn hele lichaam van de achterkant zo rood als een kreeft (want ik had op het strand even op mijn buik gelegen in de zon). Toen begreep de oma uiteraard waarom, en hielp ze Carlos met het brengen van de handdoeken. Uiteindelijk, rond 11u ’s avonds, had de mama het nieuws vernomen, en kwam ze ook een kijkje nemen, en jullie kunnen wel raden wat haar reactie was. Dus de dag erna, maandag, ’s morgens om 10u een afspraak bij de dermatoloog. Ik kon bijna niet lopen, zitten ook niet aangezien mijn hele achterkant verbrand was, en mijn benen plooien deed ongelooflijk veel pijn, dus de rit in de taxi naar de dokter in het centrum was de hel, met al die vluchtheuvels! Zelfs de dermatoloog was precies wat geschrokken, want ik was echt vuurrood en op een moment zag ik helemaal zwart voor mijn ogen en was ik bijna flauwgevallen, dus het verdict was duidelijk voor hem: tweedegraads brandwonden. (Wat er door mijn hoofd ging: Are you kidding me?!?!) Ik kreeg een speciale creme voorgeschreven die ik om het uur moest aanbrengen en redelijk zware pillen die ik 10 dagen moest nemen. En twee weken geen sport beoefenen. Ha-ha-ha, dokter. Ik kon niet eens lopen, dus hoe zou ik wel sport gaan beoefenen :) Dus ik denk wel dat het duidelijk is hoe ik de eerste twee weken van de vakantie door heb gebracht: thuis, op bed/zetel, met pijn, het enige wat ik kon doen was film kijken/muziek luisteren/laptop (maar laptop/film ging pas na enkele dagen, want aan gezien ik niet kon zitten en mijn rug was ook verbrand, dus ik kon niet op mijn buik liggen en op mijn ellebogen steunen om te laptoppen, want dat deed veel te fel pijn om mijn rug te plooien. Toen het wat beter begon te gaan kwamen er ook af en toe vrienden langs om wat te praten, of om mee film te kijken. Maar gelukkig is dit nu voorbij! En ik ben er vrijwel zeker van dat ik het nooit meer zover zal laten komen, aangezien ik wel genoeg geleden heb door de zon voor de komende 20 jaar! Tot zover het slechte nieuws.

Ookal zijn het meestal de slechte ervaringen waaruit je leert, is het nu tijd voor leuke gebeurtenissen! Aangezien het zweten en puffen is in de zomerse zon, had ik vlechtjes in mijn haar laten zetten (zoals ik al verschillende keren op vakantie in Spanje had laten doen, want met mijn frou in mijn gezicht, bruin ik niet). Ik had een afspraak gemaakt bij de kapper en na een uur wachten (GRR!) was ik aan de beurt. Ik had een foto meegenomen en zelf zwarte kleine elastiekjes gekocht, dus dat was dat. Ik hoopte dat het niet te lang zou duren, maar uiteindelijk heb ik twee uur bij de kapper doorgebracht (waarvan één uur wachten, maar kom) want de kapsters van hier zijn het niet gewend om die vlechtjes te maken, zoals die in Spanje die bijna niets anders doen. Het resultaat was wat minder, maar dat vond ik helemaal niet erg. Het was nog steeds sjiek (en gemakkelijk!) en de prijs was wel degelijk veel verschil: 25 sol (ipv 25-30 euro in Spanje) = 7 euro. Ik vind het nog altijd niet te geloven dat sommige dingen hier zo weinig kosten, zoals bijvoorbeeld ook om je nagels te laten doen (manicure, nepnagels, speciale patronen op je nagels laten lakken), en het wordt echt heel mooi gedaan! Dat doet mij echt beseffen hoe (belachelijk) duur sommige dingen zijn bij ons in Europa, en ik mezelf afvraag waarom ik ooit nog zoveel geld zou betalen voor iets dat het in feite niet waard is. Ookal denken velen dat ik hier maar op vakantie ben of een jaar op de universiteit in België verlies, think again! Ik zou niet weten wat ik gemist had als ik niet de beslissing had genomen om op uitwisseling te gaan, want sommige dingen kan je alleen leren uit ervaring.

Een belangrijke ‘officiële’ gebeurtenis was mijn eedaflegging bij Interact. Nu ben ik officieel lid, en mag ik ook stemmen wanneer er keuzes moeten gemaakt worden in de club, hetgeen ik eerder niet mocht, ookal was ik vrijwel iedere reünie en activiteit aanwezig. Samen met nog een ander meisje, Maria, heb ik een heel papier luidop moeten lezen met de eedaflegging. Dat moesten jullie echt gehoord hebben! Niet te doen hoeveel moeilijke woorden er in die eedaflegging staan, dus het liep niet helemaal van een leien dakje om vlot en snel te lezen. Dat vond ik wel wat gênant, ookal weet ik dat het al een prestatie is dat ik alles behalve de moeilijke woorden goed kon lezen, maar toch, leuk is anders. De zondag van mijn eedaflegging ben ik om 9u alle inkopen gaan doen met mama en Alexia om verschillende hapjes te maken om samen te eten in de club na de eedaflegging. De hele dag hebben we gekookt en we waren maar net op tijd klaargeraakt om mij snel te douchen en naar Interact te gaan. Maar het was de moeite, want iedereen vond het lekker. Eindelijk ‘socia de Interact’ (officieel lid) na 5 maanden iedere week aanwezig te zijn :) En zoals de rest van de leden, kon ik mij nu inschrijven om mee te gaan naar de conferentie in Trujillo waarop een heel aantal clubs vanuit heel Peru aanwezig zouden zijn. Die conferentie was van 10 tot 12 februari, en het was zeker de moeite! Buiten de activiteiten met betrekking tot Rotary, hebben we de ruïnes van Chaw Chaw bezocht, naar het strand van Huanchaco geweest, sportwedstrijden tussen de clubs gedaan (basket, volley, voetbal, zwemmen), ... We verbleven in een militaire school en dat was echt eens iets anders dan de gewoonlijke verblijfplaatsen wanneer je met de jeugdbeweging op kamp gaan. Het was echt de moeite, ben blij dat ik mee kon gaan! Gisteren ben ik om 9u ’s avonds teruggekomen (supermoe uiteraard), heb ik mijn valies leeggemaakt, en meteen weer terug ingepakt met andere spullen. Huuuuh? Jep, opnieuw :) Vandaag vertrek ik opnieuw: 5 dagen op reis met AFS naar Chiclayo en Tumbes. Het is nu 14u en de taxi komt zo meteen om mij en Alexandra (meisje van Duitsland dat ook hier is met AFS en heel dicht bij mijn thuis woont) op te pikken en naar het centrum te gaan, want onze bus vertrekt “tussen half 3 en 3 uur”. Ben eens benieuwd om hoelaat we in werkelijkheid gaan vertrekken...

Ik moet er dus vandoor! Wanneer ik terugben vertel ik hoe het op AFS-reis was! Hopelijk overleef ik het, want de zon hier in Chimbote is niks vergeleken met de hitte in Tumbes. Ik ben benieuwd!

Besos y abrazos / kussen en knuffels uit Peruuuuuuuuu

 

Foto's

Mijn uitspraak "de foto's volgen snel" heb ik niet echt waar kunnen maken, want het is echt de hel om foto's op deze blog up te loaden! Daarom heb ik gezocht én gevonden hoe ik mijn foto's makkelijker met jullie kan delen, namelijk via een site speciaal voor foto's up te loaden. In plaats van 25 foto's op 4 uur tijd, heb ik nu 742 foto's erop kunnen zetten in slechts 10 minuten! Dus nu zullen er veel regelmatiger foto's verschijnen :) Op mijn facebookpagina (http://www.facebook.com/elienddd) zet ik altijd eerst de foto's. Dus wie een facebook-account heeft, kan mij toevoegen als vriendje :D

Hier is de link waarop jullie mijn foto's kunnen bewonderen (ik hoop dat het werkt!): http://www3.snapfish.be/snapfishbe/thumbnailshare/AlbumID=15534502011/a=10417985011_10417985011/otsc=SHR/otsi=SALBlink/

Ben momenteel bezig aan het volgende blogbericht over de afgelopen twee maanden, zodat jullie weer wat op de hoogt zijn van het leven in Peru :)

Reis naar Lima!

Hallooooooooooooo beste vrienden en familie! Hier mijn blog over de coolste trip ooit: 10 dagen Lima :) 

 

Aangezien het mij de laatste tijd niet meer lukt om ‘s avonds in mijn dagboek te schrijven (omdat ik gewoonweg te moe ben en geen fut meer heb om zoveel te schrijven), heb ik besloten om tijdens mijn reis naar Lima mijn dagboek op de computer te typen: gaat veel sneller, en is ook in één weg handig om te kopiëren naar mijn blog! Want ik vergeet altijd zoveel dingen te schrijven op mijn blog. Bij deze dus de primeur: het eerste virtuele dagboek van “Elien Marina Duchateau Crommen”, zoals ik mijn naam hier bijna altijd moet opgeven op papieren etc. Ben er ondertussen al wel aan gewend :p Net zoals aan het feit dat het bijna onmogelijk is voor Peruanen om mijn achternaam (mijn échte achternaam, ‘alleen’ Duchateau, weliswaar) uit te spreken, aangezien het altijd vervormd wordt tot iets in de aard van “Duutsjatjoew”. En ja, ze zijn er zelfs in geslaagd om te zorgen dat ik reageer als ze “E-lie-jenn” zeggen, wat in het begin niet het geval was, omdat ik nooit doorhad dat het op mij was :D Genoeg gezeverd, tijd voor mijn dagboekJE! - dikke vette knipoog ;) En het kan zijn dat het soms moeilijk is om te volgen wegens veel personages, maar ik heb echt geprobeerd om het duidelijk te houden! :)

Donderdag 1 december: Chimbote > Lima

Om half 3 de bus genomen en om 9u aangekomen in Lima. Daar wachtte onze nonk Lucho (broer van papa) ons op. Vanuit het busstation vergezelde hij ons naar het  lokaal van de taekwondo. Daar stond Renzo (trainer van Alisson) ons op te wachten, samen met nog wat anderen van de taekwondo. Toen was het tijd om te eten: pollo a la brasa (= kip van aan het spit met frieten). Ook de nicht van Renzo, Pamela, kwam langs toen we aan het eten waren. Na het eten bracht Renzo ons naar de plaats waar we zouden verblijven gedurende onze tijd in Lima: bij het gezin van Vanessa (een meisje dat Alisson kent en dat ook taekwondo doet, en ook een broer heeft die taekwondo doet). Hier mogen we dus in Vanessa haar kamer slapen (met z’n tweetjes in een éénpersoonsbed weliswaar, maar we zijn heel blij dat we hier mogen blijven, want ‘tio Lucho’ woont wel in Lima, maar niet dicht bij de taekwondoclub, waar Alisson veel tijd zal moeten doorbrengen). Om half 1 konden we eindelijk in bed kruipen!

Vrijdag 2 december: Bezoek aan arme wijk

Om  10 na 6 opgestaan, ontbeten samen met de familie des huizes en naar de taekwondoclub gegaan. Niet echt veel gedaan, heel erg op het gemakje, om op gang te komen zeker? :p Even naar een dichtbijzijnde mall gegaan omdat ik geld moest afhalen, en gelukkig lukte het nu wel! Donderdag had ik ook geprobeerd, maar met geen één van de twee kaarten lukte het, geweldig... Maar vandaag wel, met één van de twee althans. Je moet hier precies een weesgegroetje bidden een dag op voorhand als je geld wilt gaan afhalen, want het heeft al zo vaak niet gewerkt. Lang leve Peru! :D

Omdat Renzo op de een of andere manier doorhad dat de hele tijd stilzitten en kijken hoe Alisson oefeningen van taekwondo deed mij al snel begon te vervelen, vroeg hij mij of ik namiddag niet mee wou gaan met Pamela (zijn nicht) naar een heel arme wijk in Lima (op de bergen) om daar de kindjes te helpen. Ik wist natuurlijk totaal niet wat ik me daarbij moest voorstellen, maar ik zei meteen ‘Ja’ uiteraard! Ben hier niet alleen om de ‘mooie’ delen van het land te zien he... Al heb ik al veel minder mooie delen gezien, maar kom :D

Nadat we gegeten hadden (ik had ‘chaufa de pescado’ gegeten, ZO lekker), gingen Alisson en ik naar Pamela haar thuis. Toen we binnenkwamen was ze bezig voor school: heel grote papieren met lijnen op, afbeeldingen op met pijlen, ... Zoals een soort stappenplan. Omdat we daar toch maar zaten, besloten we haar te helpen met haar werkje. Dit was dus iets dat ze mee ging nemen naar de bergen. Eerst hadden we niet door wat het was, maar toen alle foto’s erop plakten wel: 1 groot blad waren de 5 stappen hoe je je handen (goed) moet wassen, en het andere was ‘Wanneer moet je je handen wassen?’ met tekeningen erbij. Ik mocht de tekst erop schrijven (omdat mijn geschrift blijkbaar mooier is dan dat van Alisson en Pamela – de leerkrachten van het HGI zullen mij gek verklaren dat dit mogelijk is, maar het is dus echt wel zo). Toen de papieren klaar waren, gingen Pamela en ik wachten op de bus van haar universiteit, en Alisson moest gaan trainen. Om 3u kwam de bus van de universiteit langs, met alle studenten geneeskunde (collega-studenten van Pamela dus). Na een kwartiertje met de bus kwamen we aan in de arme wijk, en toen nog met een mini-busje een stuk hoger. Daar gingen we naar een ruimte met houten bankjes in en enkele papieren aan  de muur: hier gingen we dus alles klaarmaken voordat het publiek kwam. Nadat alle ‘posters’ over de verschillende onderwerpen opgehangen waren (de groep was opgedeeld in verschillende groepen met elk een onderwerp) en de ‘medische stand’ geïnstalleerd was, begonnen er stilletjes aan al wat vrouwen met hun kinderen te komen. Iedereen die binnenkwam kreeg een papiertje met een nummer op, zo konden ze ongeveer weten hoeveel mensen er gekomen waren. Toen het zaaltje redelijk volzat, begon de uitleg: ieder groepje (3/4 personen) gaf uitleg over zijn onderwerp aan de hand van hun posters/... En wanneer de uitleg gedaan was, stelden ze enkele vragen & wie juist antwoordde, kreeg een prijs: een t-shirt, een koffietas, een blik melk, ... Enkele onderwerpen waren: hondsdolheid (wat doen als je gebeten wordt), welke dingen belangrijk zijn om te eten (en welke combinaties), voorbehoedsmiddelen, een veelvoorkomende ziekte die veroorzaakt wordt doordat muggen zich nestelen in de gemeenschappelijke waterbassins die de mensen daar gebruiken (ik weet de naam niet meer :p), hoe je goed je tanden poetst, hoe je goed je handen wast en wanneer, ... Ook kon iedereen zich laten wegen, bloeddruk meten en grootte meten, en dan zeiden ze of het BMI in orde was of niet.

Ik wist echt niet welke richting uit kijken vanaf het moment dat we richting de arme wijk reden met de bus. De omgeving was ten eerste al zo indrukwekkend: al die huizen op de bergen, allemaal in een andere kleur, en al die kabels zigzag naar alle huizen, de superblauwe lucht zonder één wolkje & niet te vergeten: de hitte, af en toe stukken in superslechte staat of vol vuilnis, ... Ik zou er echt dagenlang naar kunnen kijken, niet normaal! Als je in de verte kijkt is het zo mooi, al die kleuren van de huizen, maar van dichtbij is het natuurlijk helemaal niet erg mooi op sommige plaatsen. Ten tweede uiteraard de mensen: enerzijds de studenten die hun onderwerpen uitlegden op een zo goed mogelijke manier, en heel goed hun best deden. En anderzijds de mensen van de wijken zelf: hun kleren, hun fel gebruinde huid, hun grootte, hun manier van doen, hoe de mama’s hun baby’s dragen in de felgekleurde typische doeken, de lange zwarten haren (al dan niet in vlechten) – kortom, alles aan de mensen gewoon. Er waren er echt veel die heel aandachtig naar alles luisterden wat er verteld werd, en heel blij waren dat ze hun kindje konden wegen en de hoogte laten meten, en uiteraard hun best deden om op de vragen te antwoorden na iedere uitleg, want iedereen wou dolgraag iets winnen. En de honden liepen maar binnen en buiten het lokaal, en de kinderen speelden maar buiten in het zand, en waren helemaal vuil, en dan gaan ze de honden aaien, en 2 seconden later met hun  handen in hun mond... Dan staat ge daar met u mond vol tanden als Belgje :)

Het fijnste moment vond ik aan het einde van de hele ‘voorstelling’: met de nummertjes die iedereen gekregen had bij het binnenkomen, was er een trekking & diegene die het nummer had, kreeg een ‘grote prijs’: er waren verschillende pakketten (zowel grote als wat kleinere) gemaakt met verschillende soorten eten: pasta, bonen, melk, ... En wanneer je een vrouw op haar papiertje zag kijken, en blij recht zag springen, dat gaf echt een speciaal gevoel. Er waren alleen vrouwen en kinderen trouwens, want de vaders moeten gaan werken. Alhoewel er op het einde ook 3 mannen waren, die waarschijnlijk net gedaan hadden met werken. Toen het helemaal gedaan was, en de mensen naar buiten gingen, waren er echt veel mensen die tegen mij en de andere jongeren met de witte jas (want iedereen van de uni moest die aanhebben) zeiden: “Dankuwel, heel fel bedankt” En zelfs een vrouw die mij en Pamela een kus op de wang gaf, zoals men hier altijd doet als men afscheid neemt van bekenden. En toen iedereen de ruimte verlaten had, keek ik op de weg naar beneden, en zag ik een van de mannen met het pakket met eten dat zijn vrouw gewonnen had op de schouder, lachend tot en met, supergelukkig. Echt een geweldige ervaring, ik ben zo blij dat ik zo slim ben geweest om meteen ‘Ja’ te zeggen toen ze mij vroegen om mee te gaan met Pamela. Ik zou niet weten wat ik gemist zou hebben!

Jammer genoeg was dit de laatste keer dat ze met de universiteit hiernaartoe gingen om de mensen met vanalles te helpen. Ze hebben dit sinds augustus iedere donderdag gedaan, en telkens over andere onderwerpen. Echt een heel goed initiatief, als je het mij vraagt! Om 9u kwam ik terug aan in het deel van Lima waar mijn ‘tijdelijke thuis’ is. Alisson vroeg na 5 minuten aan Pamela: ‘Seg, wat hebben jullie wel niet gedaan daar, dat Elien zo superblij is?’ :) Toen nog even nagepraat over de namiddag/avond in de bergen, en toen naar de kamer waar we slapen gegaan om de foto’s van vandaag op de computer te zetten. Zijt maar zeker dat ik die voor geen geld van de wereld ooit ga wissen! Toen was het tijd om te gaan slapen: half 11. Ja, al zo vroeg, want het was zo een vermoeiende dag, met al die nieuwe indrukken en voor mij ‘ongewone’ dingen. En met veel plezier ook.

By the way: Renzo (de taekwondotrainer van Alisson - voor wie de hoofdpersonages van het verhaal ‘Elien op reis naar Lima’ nog niet vanbuiten kent) is echt een heel toffe pee! Ik had me een strenge trainer voorgesteld, maar gelukkig is het niet zo: een goed gevoel voor humor, je kan er makkelijk mij praten, en heel vriendelijk. En aangezien Alisson en de andere taekwondo’ers het nogal druk hebben met focussen op hun trainingen en hun dieet, heeft hij gezegd dat hij met mij zal gaan waar ik naartoe wil gaan (‘Je zegt het maar, en ik ga met u wanneer het kan’) & mij vanalle delen van Lima gaat laten zien. Aangezien hij in Lima woont (hij heeft trouwens ook een huis in Chimbote! op mijn straat zelfs, maar dat wist ik niet, tot nu dus) weet hij ook waar het veilig is en ik dus moet oppassen met wat ik meeheb en wat voor kleren ik graag, en hij weet ook waar het rustig is en ik me geen zorgen moet maken. En uiteraard waar welke winkels/malls/eender wat’s liggen! Ik heb toch potverdoeme geluk, dat er iemand is die mij de stad wil laten zien en mij wil begeleiden als ik iets wil gaan kopen en mij kan zeggen waar, en dat ik de unieke kans heb gekregen om mee te gaan met Pamela naar de arme wijk in de bergen en een geweldige ervaring heb opgedaan.

Niet te vergeten is dit belangrijk detail: heb net gecheck op m’n externe harde schijf met alle foto’s van Peru hoeveel ik er al heb. Pam-pam-pampam-padadam-pam--pammmmmmm... exact 4455 ! En fier, jejoa :) Kan niet wachten om die thuis te laten zien allemaal.

LIMA, TE AMO <3 Estoy muuuuuuuuy feliz que puedo estar aca!

Chau’kes & buenas noches (“goei nootjes!” – ja, ‘t blijft een goei)

Zaterdag 3 december: Playa y pelicula

Vamos a la playa, oh-oh-oooh-ooooh-ooooh! ’s Morgens op het gemakske opgestaan om half 9, rond 10 uur ontbeten & na het ontbijt: naar het strand! Maar zonder zwemkleren, want we konden niet lang gaan (om 1u begon de training voor de taekwondo’ers). Op weg naar het strand met de auto was er een heel ander deel van Lima te zien dan ik gisteren in de bergen gezien had: amai nog nieee. Hoge gebouwen in mooie staat, overal bloemen, veel palmbomen, fonteinen etc. Eerst gingen we naar een steentjesstrand (lees: steentjes > stenen!) en daar was ook een pier (zoals aan de belgische kust, met van die hele grote stenen, met op het einde een stuk groen, waar het krioelt van de krabben) en daar waren we – Alisson, Vanessa en ik - opgegaan tot bijna op het einde. Daarna met de auto naar een stuk verderop, waar zowel een stuk met stenen was, als een heeeeel eind zandstrand. Aan het zandstrand waren er veel surfers, en ook mensen die aan het zwemmen waren. Daarna gingen we maar terug naar Vanessa haar thuis: omkleden & gaan trainen (voor de sporters). De terugweg naar Miraflores (naam van het gedeelte van Lima waar Vanessa woont) ging niet zo vlot als de heenweg: echt superveel auto’s in een file! Maar gelukkig geen file zoals bij ons. Afin, wel heel veel auto’s in een verschrikkelijk lange rij, maar het ging nog wel vlot. Aangekomen om half 1 bij Vanessa thuis, krijgt ze telefoon van Renzo: de training is niet om 1u, maar pas om 4u. Geweldig zeg, voor niks gehaast om op tijd te zijn :p Toen besloten we maar om een film te kijken tot het tijd was. Daarna naar training gaan kijken, en daarna naar de opening van een restaurantje geweest van iemand van de taekwondo. Daarna nog wat rondgewandeld met de bende, en toen doodmoe bed in! :D

Zondag 4 december: Op stap met nonk en nichtje, Kung Fu Panda 2 & Kentucky

Yeah

Maandag 5 december: ’s Morgens training, daarna naar Pamela’s thuis chillen/tv-kijken/slapen, daarna opnieuw training, daarna douchen en naar Ripley (heel grote winkel met allemaal kleren, schoenen, elektrische apparaten, meubels, accesoires voor in het huis, ...)

Dinsdag 6 december: ’s Morgens zogezegd training (maar niet gedaan, naar huis van Renzo gegaan en geslapen), daarna pizza gegeten en toen namiddag echt getraind. Na training gewogen: 2 kg afgevallen (na slechts 2 keer trainen!) & daarna naar thuis & tv gekeken.

Woensdag 7 december: ’s Morgens naar Renzo zijn thuis & kerstboom gedecoreerd. Daarna naar het centrum van Lima (voor eerste keer) en het was echt sjiek! Heel anders dan de rest van Lima. ‘Plaza de Armas’ waar het huis van de president is, is heel mooi. De gebouwen in het centrum hebben ook meer architectuur dan de gewone huizen, want die zijn  allemaal ongeveer hetzelfde. In het centrum is er een straat dat volledig Chinees/Japans is: allemaal restaurants en winkels met groenten, eten, ... En in dit straatje staat alles zowel in het Spaans als in het Chinees op de borden/platen. In een restaurant hebben Renzo en ik gegeten (Alisson mocht niet eten, omdat ze moet afvallen op haar gewicht voor taekwondo te zitten) & ik had ‘tallarines con langostinos’ gekozen (pasta met scampi’s): heeel lekker! Daarna naar Plaza de Armas, waar er een soort ceremonie bezig was binnen de hekken van het paleis vd president: mannen in uniform (zeer raar) marcherend en anderen muziek aan het spelen. Deze ceremonie is blijkbaar iedere dag. Daarna terug naar taekwondo om te trainen & daarna naar ‘huis’ en geslapen tot de volgende dag.

Donderdag 8 december: Om 8u opgestaan, want op 9u kwam Renzo ons uithalen voor wat shopping. Uiteindelijk was het half 11 eer we uitgehaald werden, maar dat had ik eigenlijk wel op voorhand moeten verwacht hebben :p Daarna naar een plaats gegaan (een soort shopping), maar met allemaal heel kleine ‘winkels’ met alles heel hoog boven elkaar opgestapeld: een heel groot deel met schoenen, horloges, kleren, rugzakken, portefeuilles, ... En alles origineel van alle merken, en voor 5 keer minder dan bij ons! En er waren er ook met elektronica & met kopies van blu-ray’s! Je kon in grote boeken met de papieren van de doosjes van de films kijken, en 4,5 sol per film. Amai zunne :D

Vrijdag 9 december: ’s Morgens naar Renzo zijn thuis en daar heeft Ali geslapen en ik NCIS gekeken & daarna wat gaan eten met Renzo en gaan trainen (ik alleen). Daarna terug naar Renzo zijn thuis en met iedereen naar de weging. Daar een hele tijd gezeten & iedereen wijsgemaakt dat ik een trainster van België was. Daarna gaan eten bij Norky’s, omdat iedereen op dieet was voor de weging hadden ze superveel honger. Daarna gaan slapen.

Zaterdag 10 december: Om 7u opgestaan, om om half 10 in de zaal op het toernooi te zijn. Alisson eerste match gewonnen en tweede niet, dus 2^de plaats. Vanessa eerste match verloren en dus derde plaats. Jose zijn eerste match verloren en niet geclassificeerd & Giancarlos alle matchen gewonnen en dus 1^ste plaats, en mag naar het wereldkampioenschap in Egypte gaan. Na het toernooi zijn we naar een plein in het centrum van Lima gegaan, en daar was er een soort kerstshow: een gebouw heel versierd met lampjes en grote lichten en in elk raam was er een kindje & ze zongen allemaal kerstliedjes etc. Heeeel mooi. Daarna MacDonalds en daarna nog naar een andere plaats gegaan om daar een ijsje te eten. & toen naar huis en slapen.

Zondag 11 december: ’s Morgens om 8u op om valies te maken: valies maken en kamer wat poetsen & ontbijten met de familie (voor de laatste keer). Daarna kwam Renzo Alisson en mij met een taxi ophalen om naar zijn thuis te gaan. Daar hadden we onze spullen neergezet en toen naar de taekwondo-academie om nog enkele spullen te halen. Toen met de Pelusa (hond van Pamela) naar een soort honden-evenement in een heel mooi park. Ik moest mijn lach zo fel inhouden (wat niet lukte eigenlijk, maar kom) want er waren zoveel honden met kleren aan & er was muziek: ‘Jingle Bells’, maar in plaats van gezongen met geblaf. Daarna samen met iedereen naar Plaza Norte (= mall) waar er vanalles te doen was ivm kerstmis. Iets vergelijkbaar met Winterland in Hasselt/Maastricht, maar met het verschil dat het niet gratis was, maar je inkom moest betalen: 15 sol. Maar het moest niet aan de inkom betaaald worden, maar je moest in de shopping een aankoop doen van minstens 15 sol, dus gingen we voordat het begon eten in de shopping allemaal samen. Nadat we binnen in het winterland waren, gingen we een ticket kopen voor 5 sol, en jullie mogen 3 keer raden voor wat... om 5 minuten op een afgezet stuk met sneeuw te gaan! En dan nog niet te vergeten: we hebben meer dan een uur aangeschoven. Maar het was zooo fijn! Echt tof :D Iedereen met sneeuw (lees: ijs) op elkaar aan het gooien, en ge zag constant mensen vallen op het ijs door die plastic zakken rond de schoenen. Daarna een heel lekker ijsje gaan eten met de bende & toen met Alisson naar Renzo zijn thuis. Daar bleven we slapen onze laatste nacht, omdat we maar moeilijk zo laat konden gaan aankloppen bij de familie, dat was een goed idee op voorhand bedacht :) Bij Renzo zijn thuis hebben we de film Paranormal Activity 2 gekeken & daarna nog wat gebabbeld. Heb als aandenken een gouden medaille gekregen die hij dit jaar met de taekwondo heeft gewonnen! Echt sjiek :) Het was een lange en zeer leuke dag!

Maandag 12 december: Geslapen tot 10u, opgestaan & gaan ontbijten: “chicharones”, hmmm. Daarna naar de bank met Renzo om driehonderd sol om te wisselen in een briefje van 200 sol (dat ik nog nooit had gezien) en een nieuw briefje van 100 sol. Beiden om mijn collectie Peruviaans geld aan te vullen: van elk muntstuk en briefje de verschillende versies (oud en nieuw & munten met verschillende tekeningen en in verschillende kleuren) :D Daarna naar Renzo zijn thuis om onze spullen te halen. Toen met de taxi naar de plaats waar onze bus vertrok & afscheid nemen van Renzo. Traantjessssssss :( want het waren de 10 fijnste dagen ooit. In februari is er een taekwondowedstrijd in Chimbote, en dan komen zij (bijna) allemaal naar Chimbote, dus dan zie ik hen gelukkig terug! Na de rit van 12u tot 18u aangekomen in Chimbote. En OH MY GOD wat een verschrikkelijk vieze geur! Het stinkt altijd naar vis in Chimbote, maar vandaag extreem fel omdat ze aan het vissen waren. Gelukkig stinkt het in Nuevo Chimbote niet naar vis :) toen we thuiskwamen Alexia haar verjaardagscadeautje gegeven (diertjes van Little Pet Shop, omdat ze daar gek op is). Alexia was trouwens de 11^de jarig, maar aangezien we nog in Lima waren hebben we de party dus gemist :p Dat was dus het einde van een heel fijne reis. Ik kan niet wachten tot het taekwondotoernooi in Chimbote in februari, want dan zie ik iedereen van de taekwondo in Lima terug!

Dit was mijn blogje (langste ooit) & de foto’s volgen snel! Aangezien het suuuuuperlang duurt om de foto’s op mijn blog te uploaden & het internet hier echt traag is, ga ik ze er nu niet op zetten, sorry vrienden!

Tot snel,

Besosssssssssssssssssssss

tu amiga belga peruana ;)